TÜM ÖĞRETMENLERE SEVGİLERİMLE

-Mevlana Hazretlerinin bir sözüyle söyleşiye başlayayım Bizimle aynı dili konuşanlar değil,aynı duyguyu paylaşanlar gelsin yanımıza
Sevmek birbirimize bakmak olmamalı,birlikte aynı noktaya bakmak olmalıdır.Sizin ve kurumunuzun hizmetlerinin devamını diler,tüm öğretmenlerimize saygılarımızı arz ederiz.
"Hiç Kızmayan" Öğretmenler İçin...

Tüm eğitimcilerin başucu kitabı olacak Hiç Kızmayan Öğretmen 24 Kasım Öğretmenler Günü öncesinde okurla buluşuyor. Eğitimci Nedim Taktak'ın yazdığı kitap, eğitim görevi yürüten herkesin ihtiyacı olan bilgiler sunuyor.

Eğitimci Nedim Taktak'ın kaleme aldığı Hiç Kızmayan Öğretmen TİMAŞ Yayınları'ndan çıktı. Yaklaşan Öğretmenler Günü öncesinde okurla buluşan Hiç Kızmayan Öğretmen tüm eğitimcilerin başucu kitabı olacak.

Kitap; mesleğini severek ve isteyerek yapan, gayretli, hoşgörülü, sabırlı ve idealist bir öğretmenin uygulayıp güzel sonuçlar aldığı metotlardan oluşuyor. Eğitim ve öğretim görevi yürüten herkesin ihtiyacı olan bilgi ve tavsiyeleri sunan kitap, konuları örneklerle açıklıyor. Öğretmenliği boyunca çok farklı okullarda, çok değişik kültür, kişilik, anlayış ve yaşayış biçimlerine sahip öğrencilerle muhatap olan Nedim Taktak, tecrübelerinden bir buket sunuyor.

Öğretmenlik hiç kızmayan olmakla anlam kazanır!
Öğretmenlik, zevkli ve neşeli olduğu kadar zor ve zahmetli bir meslektir aynı zamanda... Öğretmenlik, hiç kızmayan öğretmen olmakla anlam kazanır. Sabırlı, hoşgörülü ve sonunda başaran olmak gerçek öğretmenliktir. Özellikle öğretmenlerin ve anne babaların yararlanacağı bu kitaptaki bilgi ve tavsiyelere, bir şekilde eğitim ve öğretim görevi yürüten herkesin ihtiyacı

1.1 KURBAN OLAM ÖĞRETMENİM
Göreve başladığım ilk yıldı. Doğunun şirin bir ilindeki 120 haneli bir köye atandım. İki dağ arasına kurulmuş. Dağların arasından küçük bir ırmak geçiyordu. Dağınık bir yerleşim vardı. Okul, köyün girişinden biraz daha uzakta, dağ yamacındaydı. Okuldan sonra ev yoktu.
Toplam 93 mevcutlu, üç öğretmenli, iki derslikli tipik bir köy okuluydu. Müdür yetkili öğretmeninim, o köyde bir kaç yıldır çalışıyordu. Benim dışımdaki arkadaş da bölgeye yabancı değildi. Arkadaşın asıl branşı tarih olduğundan müdür yetkili öğretmenimiz, ona dördüncü ve beşinci sınıfları, bana da stajyer olduğumdan ikinci ve üçüncü sınıfları verdi. Kendisi ise birinci sınıfı aldı.
Sınıfım toplam 60 öğrenciden oluşuyordu. Bunun 29 u ikinci sınıf, 31 i de üçüncü sınıf talebesiydi. İkinci sınıfların yarıdan fazlası okuma bilmezken 3lerin durumu da ikinci sınıf düzeyindeydi. Sınıfın bu hali gözümü korkutmuştu. Ama çocuklar çok şirindi! İçten, doğal ve çocuksu halleriyle kendilerini sevdiriyorlardı. Beni de çok sevmişlerdi.
Köyde her kapıda iri yapılı, ateşli bakışlı köpekler vardı. Üstelik köpekler bağlanmazdı bu köyde... Okulun köy yerleşim alanına uzak olmasından dolayı köy meydanına inmek her zaman mümkün olmuyordu. Çünkü inmeye kalkarsak iri bir köpekle karşılaşmamız an meselesi olacaktı. İneceğimiz zaman çocuklardan yardım aldık! Köpekler çocuklara karşı duyarlıydı, seslerini bile çıkarmazlardı.
Sınıfta bütünleşmiştik. Artık birer birer okumaya geçiyorlardı. Zaman ilerledikçe okuyanların sayısı artıyordu.
Gündüzler uzuyor ve çocuklar erken acıkıyorlardı. Günün bitmesine bir ders kala orta sıralarda oturan Fatma ayağa kalkarak,
Kurban olam öğretmenim! Bir yol izin ver de eve gidem. Ekmek getirem. Vallah çok acıkmışam, dedi.
Ona, evlerinin karşı dağın yamacında olmasından ve günün bitmesine bir ders kaldığından dolayı izin veremeyeceğimi söyledim. Lakin ısrar etti:
Kurban olam öğretmenim! Gidem ha... Çok acıkmışam. N olur.
O sırada zil çalmıştı. Hemen okulun arkasında bulunan lojmanıma giderek, bir tepsi içinde kahvaltılık yiyecekler hazırlayıp sınıfa getirdim. Fatma'yı ve diğer öğrencilerimi sınıfa çağırdım, açlıklarını bastırdım.
Bize kurban olan, bizi bağrına basan çocuklarımızın iyi yetişmeleri için bizim de her türlü maddi ve manevi sıkıntılara göğüs gererek kurban olmamız gerekmez mi?